Над Беларусьсю зноў пастаў сэзон дажджоў. І я зноўку мушу цягаць паўсюдна за сабой свой ангельскі парасон,
які ў свой час абасцаў кашак маёй сяброўцы, дарэчы пухнаты сібірчук ужо год як загінуў. То бок парасон мой стаўся
несьвядомасным помнікам гэтае сцыклівае ды яблівае істоце. Але ня ў гэтым справа. А ў тым , што парасон у мяне асацыюецца з двума фотаздымкамі, якія я мог, але ня здолеў зрабіць.
Колькі год таму я вяртаўся дамоў. Быў красавік. Цярусіў першы, прахалодны яшчэ дождж.А каля сьметніцаў на бардзюровым камяні сядзеў клашар пад вялікім чорным парасонам, прыкладна гэтакай жа самай маладосьці як і сам уладальнік.Першы раз бачыў біча
з парасонам..
А колькі тыдняў таму я прыехаў у Гомель, і трапіў адразу ў залеву.Покі йшоў да прыпынку убачыў мужыка, што здымаў грошы ля банкамату. На вуліцы не гарэлі ліхтары й адзінаю лямпаю быў вялікі парасон, пад якім стаяў мужык, захінаючы сьвятло экрану.
![[info]](http://l-stat.livejournal.com/img/userinfo.gif){kind=small}
pepper_treesУвійти Створити рахунок у LiveJournal Дізнайтеся більше
